Vier punten over draagmoederschap

Over draagmoederschap zijn een hoop misverstanden.
Hier wat uitleg, ten eerste is er een verschil tussen de wet en wat de beroepsgroep bepaalt. Daarna leg ik iets uit over buitenlandse trajecten en over de vooroordelen die mensen hebben.

1)
De wet
In het wetboek van strafrecht staat momenteel nog dat je in Nederland niet openbaar naar een draagmoeder mag zoeken en dat een draagmoeder ook niet openbaar op zoek mag naar een stel om voor te dragen. Tevens mag je niet op commerciële basis bemiddelen tussen draagmoeders en wensouders.
(over vergoedingen staat er niets in, dus mag je een draagmoeder wel een vergoeding geven)

De staatscommissie Herijking Ouderschap heeft in december 2016 een rapport uitgebracht, ze had (o.a.) tot taak om deze wetgeving onder de loep te leggen en ook verder te kijken naar de regels rondom draagmoederschap. Er ligt een zeer goed, positief advies, maar aanpassen van de wet kan lang duren. Diverse wensouders op zoek naar een draagmoeder – homo zowel als hetero – hebben last van de huidige wet. En ook vrouwen die draagmoeder willen zijn, die niet openbaar op zoek kunnen naar iemand om dit voor te doen.
Bovendien werkt deze wet “draagmoeder-toersime” in de hand. Daarover hieronder meer bij punt 3..
Dus de wet moet echt aangepast!

2)
De beroepsgroep (NVOG)
Als je wel een draagmoeder hebt gevonden in je eigen netwerk, en zij wil of kan niet zwanger worden van een eigen eicel, óf ze heeft door medische redenen IVF nodig om van haar eigen eicellen zwanger te raken, dan kan dat tot op heden niet in Nederland. Tot nu toe mag het VUmc als enige deze bevruchting doen, en zij doet het alleen voor paren die hun eigen biologisch materiaal meenemen (een hetero-paar dus), en ook nog alleen als de wensmoeder een heel bijzondere medische conditie heeft.

Dus moeten alle andere stellen (hetero en homo) inclusief draagmoeder en vaak inclusief eiceldonor naar het buitenland om de bevruchting daar plaats te laten vinden.

Als ze afhankelijk zijn van een buitenlandse eiceldonor, komen voor de meeste paren goedkopere landen minder in aanmerking, omdat de eiceldonor daar voor goed anoniem zal blijven (wat overigens wrijft met de Nederlandse wet, die zegt dat bevruchtingen met donorgameten (zaadcellen of eicellen) die in een Nederlandse kliniek plaatsvinden, altijd van een voor het kind traceerbare donor moeten zijn).

Het nieuwe standpunt van de  NVOG (Nederlandse Vereniging voor Obstetrie en Gynaecologie) laat ruimte voor een tweede kliniek om zich te melden om deze bevruchting wel te doen.
De verwachting is dat de eerste Nederlandse ivf behandeling bij draagmoeders in het voorjaar van 2019 gedaan gaat worden.
En wat betreft het vinden van een eiceldonor: je mag gewoon openbaar zoeken een aanbieden, dat kan bijvoorbeeld gewoon op de website van Meer dan Gewenst!

3)
Draagmoeder-toerisme
Omdat het door de huidige wetgeving in Nederland heel lastig is om een draagmoeder te vinden, wijken veel wensouders uit naar andere landen. In bijvoorbeeld sommige staten van de US en Canada valt het goed te regelen. Maar dan zijn er wel hoge kosten aan verbonden en moet je je juridisch goed laten begeleiden. In andere landen is het goedkoper, bijvoorbeeld “de Aziatische route”. Maar die wordt enorm afgeraden om diverse redenen, zowel belang kind als belang draagmoeder worden geschonden en je kunt in zeer grote juridische problemen terecht komen, waarbij het bijv. onzeker is of het kind een paspoort kan krijgen, met alle gevolgen van dien.
Mocht je draagmoederschap overwegen, kom dan naar een speciale bijeenkomst voor homo-wensvaders bij Meer dan Gewenst of ga naar een familierecht-advocaat die gespecialiseerd is in draagmoederschap.

4)
Vooroordelen
Om wat vooroordelen weg te nemen hier wat dingen die ik draagmoeders heb horen zeggen:
“Ik wil graag nog een keer zwanger zijn, maar de achterbank van onze auto is vol, ons gezin is compleet. Mijn gezin is het mooiste wat me ooit is overkomen en ik gun dit ook aan wensouders die anders geen kinderen zouden kunnen krijgen. Ik wil dit heel graag doen.”
“Mensen vragen zich af hoe ik mijn baby weg kan geven. Het was nooit mijn baby, het is altijd hun baby geweest en ik had de eer om het voor 9 maanden te mogen dragen, het mocht in mij groeien. Na de geboorte gaf ik de ouders hun baby terug. Het mooiste moment was dat ik hun gezichten zag, die emotie, die blijdschap. Zo bijzonder dat ik mocht helpen om hen tot ouders te maken.”